อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต เวรสูตร · เล่ม ๒๒ · ข้อ ๑๗๔
🪷 ศีล ๕
Pañca-sīla · เบญจศีล
ศีลพื้นฐานสำหรับชาวพุทธทุกคน — เครื่องป้องกันภัยเวร ๕ ประการ พระพุทธเจ้าตรัสว่า ผู้ละภัยเวรเหล่านี้ไม่ได้ ชื่อว่าผู้ทุศีล ผู้ละได้แล้ว ชื่อว่าผู้มีศีล
ภัยเวร ๕ ประการที่ควรละ
ไม่ทำลายชีวิตสัตว์ทั้งคนและสัตว์เดรัจฉาน ตั้งอยู่บนเมตตากรุณา
ไม่ถือเอาสิ่งของที่เจ้าของไม่ได้ให้ ไม่ฉ้อโกง ไม่หลอกลวง
ไม่ล่วงละเมิดคู่ครองของผู้อื่น ไม่ประพฤติผิดทางเพศ
ไม่พูดโกหก ไม่พูดให้ผู้อื่นเข้าใจผิดจากความจริง
ไม่ดื่มสุราของมึนเมาอันเป็นเหตุแห่งความประมาท
เวรสูตร — ผลของการรักษาและการละเมิด
พระพุทธเจ้าตรัสกับอนาถบิณฑิกคหบดีว่า "อุบาสกละภัยเวร ๕ ประการไม่ได้ เราเรียกว่า 'ผู้ทุศีล' และเขาย่อมไปเกิดในนรก" ส่วน "อุบาสกละภัยเวร ๕ ประการได้แล้ว เราเรียกว่า 'ผู้มีศีล' และเขาย่อมไปเกิดในสุคติ" — ผู้รักษาศีลย่อมไม่ประสบภัยเวรและความทุกข์ใจที่เกิดจากการละเมิดศีลทั้งในภพนี้และภพหน้า
พระพุทธพจน์
"นรชนใดในโลกไม่ฆ่าสัตว์ ไม่ลักทรัพย์ ไม่คบชู้กับภรรยาของผู้อื่น ไม่พูดเท็จ และไม่หมกมุ่นในการดื่มสุราและเมรัย นรชนนั้นละเวร ๕ ประการได้ เราเรียกว่า 'ผู้มีศีล' เขาผู้มีปัญญา ตายไปแล้วย่อมไปเกิดในสุคติ"
— อํ.ปญฺจก. ๒๒/๑๗๔ · เวรสูตร