ข้ามไปเนื้อหาหลัก

อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต เวรสูตร · เล่ม ๒๒ · ข้อ ๑๗๔

ศีล ๕

Pañca-sīla · เบญจศีล

ศีลพื้นฐานสำหรับชาวพุทธทุกคน — เครื่องป้องกันภัยเวร ๕ ประการ พระพุทธเจ้าตรัสว่า ผู้ละภัยเวรเหล่านี้ไม่ได้ ชื่อว่าผู้ทุศีล ผู้ละได้แล้ว ชื่อว่าผู้มีศีล

ภัยเวร ๕ ประการที่ควรละ

เว้นจากการฆ่าสัตว์ ปาณาติปาตา เวรมณี

ไม่ทำลายชีวิตสัตว์ทั้งคนและสัตว์เดรัจฉาน ตั้งอยู่บนเมตตากรุณา

เว้นจากการลักทรัพย์ อทินนาทานา เวรมณี

ไม่ถือเอาสิ่งของที่เจ้าของไม่ได้ให้ ไม่ฉ้อโกง ไม่หลอกลวง

เว้นจากการประพฤติผิดในกาม กาเมสุมิจฉาจารา เวรมณี

ไม่ล่วงละเมิดคู่ครองของผู้อื่น ไม่ประพฤติผิดทางเพศ

เว้นจากการพูดเท็จ มุสาวาทา เวรมณี

ไม่พูดโกหก ไม่พูดให้ผู้อื่นเข้าใจผิดจากความจริง

เว้นจากการเสพของมึนเมา สุราเมรยมัชชปมาทัฏฐานา เวรมณี

ไม่ดื่มสุราของมึนเมาอันเป็นเหตุแห่งความประมาท

เวรสูตร — ผลของการรักษาและการละเมิด

พระพุทธเจ้าตรัสกับอนาถบิณฑิกคหบดีว่า "อุบาสกละภัยเวร ๕ ประการไม่ได้ เราเรียกว่า 'ผู้ทุศีล' และเขาย่อมไปเกิดในนรก" ส่วน "อุบาสกละภัยเวร ๕ ประการได้แล้ว เราเรียกว่า 'ผู้มีศีล' และเขาย่อมไปเกิดในสุคติ" — ผู้รักษาศีลย่อมไม่ประสบภัยเวรและความทุกข์ใจที่เกิดจากการละเมิดศีลทั้งในภพนี้และภพหน้า

พระพุทธพจน์

"นรชนใดในโลกไม่ฆ่าสัตว์ ไม่ลักทรัพย์ ไม่คบชู้กับภรรยาของผู้อื่น ไม่พูดเท็จ และไม่หมกมุ่นในการดื่มสุราและเมรัย นรชนนั้นละเวร ๕ ประการได้ เราเรียกว่า 'ผู้มีศีล' เขาผู้มีปัญญา ตายไปแล้วย่อมไปเกิดในสุคติ"

— อํ.ปญฺจก. ๒๒/๑๗๔ · เวรสูตร

0 / 0
1x