พระวินัยปิฎก มหาวิภังค์ สังฆาทิเสสกัณฑ์ · เล่ม ๑ · ข้อ ๒๓๔
⚠️ สังฆาทิเสส ๑๓
Saṅghādisesa · อาบัติที่ต้องอาศัยสงฆ์ระงับ
อาบัติหนักรองจากปาราชิก — ไม่ทำให้ขาดจากความเป็นภิกษุ แต่ต้องอยู่ปริวาสและให้สงฆ์สวดอัพภานคืนความบริสุทธิ์ให้
สังฆาทิเสส ๑๓ สิกขาบท
จงใจทำน้ำอสุจิให้เคลื่อน เว้นแต่ฝัน
เคล้าคลึงกายกับหญิงด้วยจิตกำหนัด
พูดเกี้ยวพาราสีหญิงด้วยวาจาหยาบโลมเล้า
พูดของให้หญิงบำเรอตนด้วยกาม
ทำหน้าที่ชักสื่อให้ชายหญิงเป็นสามีภรรยากัน
สร้างกุฎีเกินขนาดที่กำหนด โดยไม่ให้สงฆ์แสดงที่ตั้ง
สร้างวิหารใหญ่ โดยไม่ให้สงฆ์แสดงที่ตั้งซึ่งไม่มีผู้จองจะเบียดเบียน
แกล้งใส่ความภิกษุอื่นด้วยอาบัติปาราชิกที่ไม่มีมูล
ถือเอาเหตุเล็กน้อยมาสร้างเรื่องใส่ความภิกษุอื่นด้วยปาราชิก
พยายามทำลายสงฆ์ให้แตกแยกกัน
เป็นพรรคพวกสนับสนุนภิกษุผู้ทำสงฆ์ให้แตกแยก
เป็นผู้ว่ายาก ไม่รับฟังคำตักเตือนของสงฆ์โดยชอบธรรม
ประทุษร้ายตระกูล ประพฤติเลวทรามจนชาวบ้านเสื่อมศรัทธา
วุฏฐานวิธี — วิธีระงับอาบัติสังฆาทิเสส
ภิกษุผู้ต้องอาบัติสังฆาทิเสสต้องปลงอาบัติ (เปิดเผยความผิด)ต่อสงฆ์ทันที จากนั้นอยู่ปริวาสตามจำนวนวันที่ปกปิดความผิด แล้วประพฤติมานัต ๖ ราตรี สุดท้ายให้สงฆ์ ๒๐ รูปขึ้นไปประชุมสวดอัพภาน จึงพ้นจากอาบัตินั้น