พระวินัยปิฎก มหาวิภังค์ ปาราชิกกัณฑ์ · เล่ม ๑ · ข้อ ๒๔
⛔ ปาราชิก ๔
Pārājika · อาบัติหนักที่สุดในพระวินัย
ภิกษุผู้ล่วงละเมิดสิกขาบทใดสิกขาบทหนึ่งใน ๔ ข้อนี้ ขาดจากความเป็นภิกษุทันที — เรียกว่า "หาสังวาสมิได้" ไม่สามารถอุปสมบทใหม่ได้ตลอดชีวิต
ปาราชิก ๔ สิกขาบท
ภิกษุใดเสพเมถุนธรรม แม้กับสัตว์ดิรัจฉานตัวเมีย ภิกษุนั้นเป็นปาราชิก หาสังวาสมิได้
"เปรียบเหมือนคนถูกตัดศีรษะแล้ว ไม่อาจมีชีวิตต่อไปได้"
ภิกษุถือเอาทรัพย์ที่เจ้าของมิได้ให้ตั้งแต่ ๑ บาทขึ้นไป โดยส่วนแห่งจิตคิดจะลัก เป็นปาราชิก
"เปรียบเหมือนใบไม้เหี่ยวเหลืองหลุดจากขั้วแล้ว ไม่อาจเป็นของเขียวสดต่อไปได้"
ภิกษุจงใจพรากกายมนุษย์เสียจากชีวิต หรือแสวงหาศัสตราเพื่อปลงชีวิต เป็นปาราชิก
"เปรียบเหมือนแผ่นศิลาหนาแตกออกเป็น ๒ เสี่ยง จะประสานให้สนิทเป็นเนื้อเดียวกันอีกไม่ได้"
ภิกษุมีความปรารถนาชั่ว ถูกความอยากครอบงำ กล่าวอวดอุตตริมนุสสธรรมที่ไม่มีอยู่ไม่เป็นจริง เป็นปาราชิก
"เปรียบเหมือนต้นตาลยอดด้วนที่ไม่อาจงอกได้ต่อไป"
พระวินัยบัญญัติ
"ก็ ภิกษุใดเสพเมถุนธรรม ภิกษุนั้นเป็นปาราชิก หาสังวาสมิได้"
— วิ.มหา. ๑/๒๔ · ปาราชิกสิกขาบทที่ ๑