ข้ามไปเนื้อหาหลัก

พระวินัยปิฎก มหาวิภังค์ ปาราชิกกัณฑ์ · เล่ม ๑ · ข้อ ๒๔

ปาราชิก ๔

Pārājika · อาบัติหนักที่สุดในพระวินัย

ภิกษุผู้ล่วงละเมิดสิกขาบทใดสิกขาบทหนึ่งใน ๔ ข้อนี้ ขาดจากความเป็นภิกษุทันที — เรียกว่า "หาสังวาสมิได้" ไม่สามารถอุปสมบทใหม่ได้ตลอดชีวิต

ปาราชิก ๔ สิกขาบท

เมถุนสิกขาบท เสพเมถุนธรรม

ภิกษุใดเสพเมถุนธรรม แม้กับสัตว์ดิรัจฉานตัวเมีย ภิกษุนั้นเป็นปาราชิก หาสังวาสมิได้

"เปรียบเหมือนคนถูกตัดศีรษะแล้ว ไม่อาจมีชีวิตต่อไปได้"

อทินนาทานสิกขาบท ถือเอาสิ่งของที่เจ้าของไม่ได้ให้

ภิกษุถือเอาทรัพย์ที่เจ้าของมิได้ให้ตั้งแต่ ๑ บาทขึ้นไป โดยส่วนแห่งจิตคิดจะลัก เป็นปาราชิก

"เปรียบเหมือนใบไม้เหี่ยวเหลืองหลุดจากขั้วแล้ว ไม่อาจเป็นของเขียวสดต่อไปได้"

มนุสสวิคคหสิกขาบท พรากกายมนุษย์จากชีวิต

ภิกษุจงใจพรากกายมนุษย์เสียจากชีวิต หรือแสวงหาศัสตราเพื่อปลงชีวิต เป็นปาราชิก

"เปรียบเหมือนแผ่นศิลาหนาแตกออกเป็น ๒ เสี่ยง จะประสานให้สนิทเป็นเนื้อเดียวกันอีกไม่ได้"

อุตตริมนุสสธรรมสิกขาบท กล่าวอวดอุตตริมนุสสธรรม

ภิกษุมีความปรารถนาชั่ว ถูกความอยากครอบงำ กล่าวอวดอุตตริมนุสสธรรมที่ไม่มีอยู่ไม่เป็นจริง เป็นปาราชิก

"เปรียบเหมือนต้นตาลยอดด้วนที่ไม่อาจงอกได้ต่อไป"

พระวินัยบัญญัติ

"ก็ ภิกษุใดเสพเมถุนธรรม ภิกษุนั้นเป็นปาราชิก หาสังวาสมิได้"

— วิ.มหา. ๑/๒๔ · ปาราชิกสิกขาบทที่ ๑

0 / 0
1x